نینوا

گاهی گر از ملال محبت برانمت                       دوری چنان مکن که به شیون برانمت

چون آه من به راه کدورت مرو که اشک               پیک شفاعتی است که از پی دوانمت

تو گوهر سرشکی و دردانه صفا                        مژگان فشانمت که به دامن نشانمت

سرو بلند من که به دادم نمی رسی                 دستم اگر رسد به خدا می رسانمت

پیوند جان جدا شدنی نیست ماه من                تن نیستی که جان دهم و وارهانمت

ماتم سرای عشق به آتش چه می کشی         فردا به خاک سوختگان می کشانمت

چوپان دشت عشقم و نای غزل به لب              دارم غزال چشم سیه می چرانمت

لبخند کن معاوضه با جان شهریار                     تا من به شوق این دهم و آن ستانمت