دعا
بار الها ...، فرمانروايى و حكومتت چنان غالب است كه اول آن را حدى، و آخر آن را نهايتى نيست، و پادشاهيت چنان بلند پايه است كه همگان از دسترسى به قلّه آن فرومانده اند ، و دورترين توصيف واصفان به پايينترين مرتبه از بلندى و رفعتى كه به خود اختصاص دادهاى نمیرسد، اوصاف در مقام وصفت سرگشتهاند،و تعريفها در پاى حضرتت از هم گيسختهاند، و در عرصه گاه كبريائيت دقيقترين تصورات سرگردانند، ...
و منم آن بنده با عمل اندك، و آرزوى بسيار، كه وسائل پيوند با تو از كفم بيرون رفته مگر آنچه رحمتت آن را متصل نموده، و رشته هاى اميدم از من گسسته مگر آنچه از عفو تو كه به آن چنگ زده ام، طاعتى كه به حساب آورم اندك، و معصيتى كه به آن اعتراف كنم بسيار است، و عفو و بخشش از برای بنده ات ، بر تو سخت نيايد اگر چه بد كرده باشد، پس مرا عفو كن.
(برداشتی از دعای حضرت سجاد علیه السلام)
