نینوا

دشمنان منتظَر

یکی از ویژگی‌های عصر ظهور که هر انسان مؤمن منتظِری را برآن می‌دارد تا بیش از پیش به ایمان و معرفت خود بی‌افزاید و از خداوند کمک و یاری بجوید، چگونگی دشمنان حضرت می‌باشد. همانگونه که می‌دانیم و تاریخ بدان تصریح دارد پیغمبر اکرم(ص) خصوصاً در اوایل بعثت با دشمنی‌های فراوانی مواجه بود ولی دشمنان حضرت کفّار و یهودیان معلوم‌الحالی بودند که نسبت به باطل بودنشان ذره‌ای تردید در دل کسی بوجود نمی‌آمد همگان ابوجهل را می‌شناختند و هیچ‌کس احتمال هم نمی‌داد که نعوذبالله او راست می‌گوید و پیغمبر(ص) دروغگوست زیرا مردم از ابوجهل جز جنایت و خیانت و فسق و فساد چیزی ندیده بودند اما درست برعکس این قضیه بعد از رحلت پیامبر(ص)، در زمان امیرالمؤمنین(ع) اتفاق افتاد کسانی در صف مقابل حضرت بودند که سیف‌الاسلام لقب گرفته بودند. زبیرابن عوام تنها کسی بود که روز بیعت گرفتن از امیرالمؤمنین(ع) برای ابوبکر شمشیر کشید تا از حق علی(ع) دفاع کند یعنی سلمان و ابوذر و مقداد و ... ایستاده بودند زبیر شمشیر کشیده بود. زبیر همان کسی بود که حضرت زهرای اطهر(س) روزی که می‌خواست به امیرالمؤمنین(ع) وصیت کند عرض کرد یا علی اگر توان انجام وصیت‌هایم را داری به تو بگویم و الا وصیت‌هایم را به زبیر بگویم یعنی تا این حد زبیر مورد اعتماد اهل بیت و به تبع آن مسلمانان صدر اسلام بود. این زبیر کارش به جایی رسید که به روی حضرت شمشیر کشید و در آخر نیز در همین جنگ وبا این عاقبت شوم کشته شد. در روایت دارد وقتی حضرت علی(ع) به بالای سر جنازه‌ی زبیر رسید به اصحاب فرمود بلندش کنید و بنشانیدش سپس شروع کرد با او حرف زدن، فرمود: من تمام آنچه پیامبر(ص) فرموده بود بر حق یافتم آیا تو نیز تمام وعده‌های رسول خدا را بر حق یافتی؟! اصحاب گفتند یا علی(ع) این مرده است حرف‌های شمارا نمی‌شنود حضرت جواب داد: چرا، او بهتر از شما حرف‌های مرا می‌شنود.

اما این اوضاع یک خطر بزرگ را به انسان یادآور می‌شود و آن اینکه کسی که اطلاع کافی ندارد، ایمان راسخی را دارا نیست چگونه می‌خواهد بین چنین حق و باطلی تفکیک قائل شود و سره را از ناسره تشخیص دهد؟

آنچه منتظران مهدی موعود(عج) باید بدان توجه کنند و خود را همواره در معرض چنین خطراتی احساس کنند این است که در زمان ظهور نیز افرادی به دشمنی حضرت برخواهند خواست که داعیه اسلام و علم و ایمان دارند و فقط به خاطر اینکه منافع خود را در خطر خواهند دید اقدام به مقابله با حضرت خواهند کرد. اینجاست که وظیفه‌ی غیر قابل انکار برای ما تعیین می‌شود که ایمان و معرفت خود را روز به روز قوی‌تر و محکم‌تر کنیم تا در روز امتحان به کمک تقوا بتوانیم حق را از باطل بازشناسیم. چراکه «من یتق الله یجعل لهو فرقانا» هرکس تقوا پیشه کند توان تشخیص حق از باطل به او داده می‌شود.