نینوا

یاوران منتظَر

برای هر مصلحی یاورانی لازم است تا او را در رسیدن به هدف مهم خود یاری نمایند و برای فراهم نمودن امکانات لازم در راستای آن هدف و برداشته شدن موانع از سر راه وی تلاش کنند.

حال اگر این مصلح شخصی معصوم باشد یعنی هرکاری که می‌کند دقیقاً همان کاری باشد که خدا می‌خواهد و دوست دارد و هدفش نیز اصلاح کل عالم باشد نه یک منطقه خاص پس نیاز به یارانی خاص‌تر دارد تا به او در رسیدن به چنین هدفی سترگ کمک کنند.

مطمئناً سکوت و تقیه‌ی دیگر امامان معصوم در نگرفتن حق مسلم خود که همان خلافت و جانشینی پیغمبر اکرم(ص) و برقراری حکومت عدل و داد بود به همین دلیل بوده است. برای مثال سدیر صیرفی نقل می‌کند روزی به خدمت امام صادق(ع) رفتم و عرض کردم یابن رسول‌الله(ع) چه نشسته‌ای که اگر برای لحظه ای قصد قیام نمایی دویست‌هزار نفر در پای رکاب تو خواهند بود بلکه چهارصدهزار نفر بلکه تمام مردم دنیا. حضرت چیزی نفرمودند تا آمدیم بیرون شخصی گله‌ی کوچکی بزغاله به چرا آورده بود حضرت بدان‌ها اشاره نموده فرمودند: اگر به تعداد این بزغاله یاور داشتم قیام می‌کردم. سدیر می‌گوید بعد از نماز رفتم کنار گله و بزغاله‌ها را شمردم هفده رأس بودند.

پرواضح است منظور از داشتن هفده نفر یاور هفده انسان نمونه‌ی جان بر کفی است که تا رسیدن به هدف نهایی لحظه‌ای شک و تردید در عقیده‌شان و ثانیه‌ای سستی و دلهره در جسمشان ایجاد نشود و چنین کسانی هستند که در هیچ برهه‌ای ازتاریخ به حدی نبودند تا ائمّه با آنها حق خود را استیفاء نموده و حکومت عادله تشکیل دهند. پس منتظران قیام مهدی(عج) است که خود را این چنین تربیت نمایند تا بتوانند با وجود خود و با یاری خود زمینه‌ساز ظهور آن منجی آخرین باشند.

البته در اینجا مناسب است به یک نکته‌ی ظریف در مورد انتظار اشاره کنیم و آن اینکه انتظار به دو صورت مثبت و منفی می‌تواند باشد؛ به این معنا که انتظار منفی همان انتظاری است که نتیجه‌اش تعطیلی هر اقدام مثبت درزمان غیبت و انتظار بهبودی اوضاع به طور کامل در زمان ظهور است.

البته این دیدگاه خود دو جنبه داشت یکی اینکه ماهیچ کار مثبتی نکنیم تا موقع ظهور فرا برسد و اوضاع توسط امام زمان(عج) اصلاح گردد. جنبه‌ی دیگر آنکه  خود با افساد زمینه‌ساز ظهور گردیم که این دید افراطی‌تر و مخرّب‌تر بود و تقریباً سردمداران این تفکر  در زمان ما عده‌ای که به اسم انجمن حجتیه فعالیت می‌کردند بودند. بطلان چنین تفکری و بی‌نتیجه بودن آن و عواقب خطرناک و فساد انگیز آن کاملاً واضح است و نیازی در این زمینه نمی‌باشد. اما دیدگاه مثبت و منطبق بر روایت‌های اهل بیت این است که ما با عمل فردی و اجتماعی خود آماده‌ی ظهور آن حضرت باشیم یعنی اولاً خودمان را آماده کنیم که به هنگام ظهور امام عصر(عج) در رکاب ایشان بوده و بی‌درنگ به دعوت جهانی ایشان لبیک بگوئیم و ثانیاً اجتماع را دراین راستا پیش ببریم این نوع دیدگاه در مورد انتظار فوائد بسیاری دارد که از آنجمله امید به آینده، اصلاح اجتماع و تکامل و پیشرفت را می‌توان نام برد. به روایتی از امام صادق(ع) اشاره می‌کنیم تا معلوم شود کدامیک از این دو تفکر بیان شرع و انتظار معصومین از ما می‌باشد. حضرت می‌فرماید: هرکس دوست دارد از یاران حضرت قائم(عج) باشد بایستی انتظار او را داشته باشد و به نیکوئی و پرهیزکاری رفتار کند پس اگر به این حال قبل از قیام او از دنیا برود پاداش یاران مهدی را خواهد برد بنابراین بکوشید و جدیّت کنید و چشم به راه باشید که برشما گوارا باد.