ادامه این مثنوی یا به عبارتی مرثیه زیبا جهت صفا یافتن قلوبمان با نام مطهره صدیقه طاهره :

تا به تغسیلت علی آغاز کرد                 زخم خونین درون،سر باز کرد

خست خار غم ،دل آزرده اش                دید تا بلبل گل پژمرده اش

ناله ها سر کرد از سوز درون                 رفت از چشمش به دامن سیل خون

گفت ای جان نهان در پیرهن                  این تو هستی خفته پیش چشم من

این تویی ای روشنای دیده ام                 ای تجلایت ضیای دیده ام

بی تو عمر مانده را چون سر کنم             راستی را رفتنت باور کنم

کو زبان نرگس خاموش تو                      نغمه شیرین لعل نوش تو

رفتی و آرام جانم با تو رفت                    بل تو رفتی و روانم با تو رفت

....

سوزد از آهم شقایق در چمن                 تا نماید هر کسی را داغ من

نقش داغ من نماید بر ملا                      لاله در صحرا و انجم در سما

وای اینک بایدم تغسیل تو                     ای ملائک را به لب تجلیل تو   

هان چه گویم من ز تقلیب زمان               جان خود شستن که خواهد در جهان

گفت با اسما به چشم اشکبار                آب غسل از چشمه سار جان بیار

طهر مطلق را نیاز آب نیست                   هفت دریا را سر تالاب نیست

از پی اجرای حکم کبریا                         غسل باید پیکر مرضیه را

گل ز شبنم شست باید در چمن             غسل او شاید به آب چشم من ...

آب صاف از جسم او گوهر شود               در صدف هر قطره ای گوهر شود 

.....

دست حق تا آن جسم را لمس کرد           سر زدش از آتشین دل آه سرد

خوانده شد مبهم خط کلک سیاط              با همه ظلمات این ویران رباط

این خطوط آثار جور و کینه بود                    گوییا زنگار در ایینه بود

وای، این گل خسته این خار هاست             این ستم یارب به زهرا کی رواست ؟

بشکند دستی که این گوهر شکست          گوهر گنجینه داور شکست  

بشکند دستی که این بیداد کرد                 ظلم هم از کینه اش فریاد کرد

عصمت کبری و ظلمی این چنین؟                گوهر نایاب ، آنگه سنگ کین ؟

با مغیلان چیست نسبت یاس را را ؟            یا چه الفت خاره و الماس را ؟

حجت یزدان ز جان بیزار شد                       صورتش آئینه دیوار شد

سر کشید آه شررزای علی                        اشک آمد بر تسلای علی

تا علی را دیده گریان شد ز غم                    ماسوی گردید غرق اندر الم



نوشته شده توسط محمد در یکشنبه بیست و ششم اردیبهشت 1389 |